باب سيّم در بيان بعضى از فضايل افضل اصفيا و اوّل اوليا امير المؤمنين و امام العارفين على مرتضى - كرّم اللّه وجهه - و ما يتعلّق بها بر ارباب دانش و اصحاب بينش ظاهر و باهر است كه بعد از كلام خداى - جلّ و علا - و حديث مصطفى - عليه التّحية و الثّناء - هيچ كلامى فصيح‌تر و شريف‌تر از كلام امير المؤمنين - كرّم اللّه وجهه - نيست ؛ بنابراين بعد از بيان آيات با بركات قرآنى و احاديث حبيب سبحانى ، افتتاح اين باب تيمّنا و تبرّكا به كلام معجز انجام آن امام معلّى مقام كرده شده و اين جمله يكصد و چهار كلمهء مكرّمه است كه آن را منظور نظر آفريدگار ، خواجه محمّد دهدار - نوّر مضجعه - شرح كرده ، موسوم به خطبة البيان گردانيده . مؤلف به شرف مطالعه‌اش مشرّف شده ، انصاف آن است كه شارح - طيّب اللّه انفاسه - در متانت عبارت و رسايى معانى داد شرح داده كه اگر رسالهء مذكوره را تمام مىنوشت ، موجب اطالت باب مىشد . ازين وجه ، معنى تحت لفظ به قدر دانش كوته‌انديش در حين تحرير آورد ، اميد كه موافق رضاى و مطابق راى جهان آراى آن حضرت - كرّم اللّه وجهه - باشد . منقبت : قال امير المؤمنين - كرّم اللّه وجهه : « انا الّذى عندى مفاتيح الغيب لا يعلمها بعد محمّد غيرى . » يعنى ، منم آن كس كه نزد من است كليدهاى غيب كه نمىداند آن كليدها را بعد از محمّد - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - غير من . »